Inspiratie

De nietsvermoedende toeschouwer

een bladzijde uit een oud boek & een stift, meer heb je niet nodig

Kort na die eerste weken
zag ze
de ruimte van het land
de nietsvermoedende toeschouwer
genoot van het tere groen
levendig en afwisselend
ze
voelde
een gevoel van ongebonden zijn

Een gedicht in de vorm van black out poetry. Wist ik ook niet hoor, dat het zo heet geleerd op een schrijfcursus. Ik vind het heel erg leuk om te doen. Het is een ontdekkingstocht, want je weet van tevoren niet wat het wordt.

Maak zelf poëzie

Lijkt het je wat om zelf zo poëzie te maken? Dit heb je nodig:

  • Een bladzijde uit een oud boek. Het maakt niet uit wat voor soort boek, het moet wel een roman-vorm zijn. Ik heb het ooit met een sprookjesboek gedaan, dat werkt ook heel goed.
  • Een pen en een dikke stift in een donkere kleur. De bedoeling is dat die stift de tekst goed onleesbaar maakt.
  • Een kwartiertje de tijd.
  • Toestemming van jezelf om gewoon iets te creëren. Het mag gek, onsamenhangend, of verwarrend zijn. Of gewoon eigenlijk best heel mooi.

Pak je pagina en lees het eerst een keer rustig door. Daarna begin je weer bovenaan. Nu onderstreep je elk woord of elke zin waar je oog ‘blijft hangen‘. Ga zo verder tot je de hele pagina weer hebt gehad. Kijk het nog eens door, en zie of je gedicht klaar is. Ga eventueel een stukje terug om er een woord of stukje van een zin tussen te voegen om het ‘kloppend’ te maken.

Dan komt het moment dat ik magisch vindt: je maakt alles zwart wat je niet hebt onderstreept. Zo ontstaat langzaam maar zeker het gedicht. Ik weet zeker dat het je prettig verbaasd zult zijn over het resultaat. Probeer het gewoon eens. Toch?

Deze pagina komt uit 'Het Beste Boek 170' van Readers Digest uit 1995 (van de kringloop). Het verhaal is Met de wind in de zeilen.

Geef een reactie Reactie annuleren